Frozen is wereldwijd de meest succesvolle animatiefilm ooit. Dit magische sprookje neemt je mee naar een wereld vol sneeuw en ijs en ondanks de koude omstandigheden weet deze familiefilm je te verwarmen.

Afgelopen kerstvakantie heeft Frozen ook in ons gezin meerdere records gebroken. Zowel de dvd als de cd draaiden overuren en onze dochter wisselde nog nooit zo vaak van personage en outfit. Van de kleurrijke prinses Anna naar de imposante ijskoningin Elsa. Dit zorgde voor schattige imitaties. Deze werden zorgvuldig getoetst bij Disney On Ice waar alle hoofdfiguren uit Frozen voorbij kwamen. Levensecht op het ijs schaatsend door de sneeuw. Kippenvel.

We hebben de vakantie afgesloten in de bioscoop met de Frozen Sing-A-Long. In deze speciale versie kan het hele gezin meezingen doordat de liedjes voorzien zijn van een ondertiteling. Hierdoor is het niet mogelijk je te verschuilen achter onwetendheid en heb ik in één klap afgerekend met de schroom om luidkeels en ongekend vals mee te blèren. De spectaculaire effecten kwamen hier gelukkig makkelijk overheen en verdoezelden mijn aandeel volledig.

Maar, zoals we gewend zijn van Disney, is deze film meer dan een betoverend avontuur met leuke liedjes en prachtige animaties. Het vertelt een meeslepend verhaal over twee zussen die lange tijd van elkaar worden gescheiden en laat de innerlijke strijd zien tegen een moeilijk te beheersen kracht. Met hedendaagse herkenbaarheid over angst, schaamte, eenzaamheid, verdriet, familiebanden en de kracht van liefde. Een verhaal dat mij diep heeft geraakt. En mij niet alleen. Halverwege de film zag ik traantjes bij mijn dochter. “Mama mijn oogjes zijn nat, maar ik moet niet huilen…” fluisterde ze me toe. En dat uit de mond van een 4-jarig meisje. Geraakt door het verhaal, de muziek, de personages of eender wat het is geweest dat haar emotioneerde. Net als haar mama. Het verschil is dat ik onder woorden kan brengen wat me zo raakt. Mijn woorden worden gevangen in het lied ‘Laat het los’. Waarbij treffend wordt weergegeven hoe de gevluchte Elsa haar kracht omarmt en hoog in de bergen haar eigen ijspaleis bouwt. Een plek waar ze kan loslaten en zichzelf kan zijn, onbevreesd en vrij.

Ik ben vast niet de enige die hierin herkenning vind. Loslaten is afscheid moeten nemen van wat is. Loslaten van vriendschap, familie, ouders, kinderen, collega’s, werk, je omgeving, je overtuigingen over jezelf en je leven. Soms is het krachtiger om los te laten in plaats van vastklampen en volhouden. Soms is het zelfs noodzakelijk om te kunnen zijn wie je bent.

De film is voor mij ook een ode aan de zusterliefde. Een prachtige verfilming van de liefde die ik voel voor mijn eigen zus. Wij hebben ook niet altijd dezelfde weg kunnen bewandelen en gelukkig kwamen onze wegen ook weer samen. We hebben onze stormen overwonnen en ondanks alles zijn wij er voor elkaar, wat er ook gebeurt. Zoetsappig of niet, Disney heeft gelijk: een daad uit ware liefde kan een bevroren hart ontdooien.