Wanneer je als kind geen ruimte krijgt om jezelf te zijn, ga je op zoek naar bescherming voor je kwetsbaarheid. Of je zoekt een manier om geaccepteerd te worden. Naar buiten toe vertaalt dit zich in je anders of sterker voordoen dan je eigenlijk bent om het gevoel van afwijzing niet te hoeven ervaren. Je gaat eigenschappen uitvergroten ten koste van jezelf om gezien te worden. Zo ontwikkel je een manier om te kunnen overleven.

Deze overlevingsstrategieën die je als kind hebt ontwikkelt draag je je hele leven mee. Hierin liggen verdriet, eenzaamheid, teleurstelling, boosheid en schaamte verborgen. Daarachter gaat een diep verlangen schuil te mogen zijn wie je bent.
Deze inzichten heb ik niet alleen verkregen binnen mijn opleidingen of door de vele boeken die ik heb gelezen. Het zijn ook eigen ervaringen die ik door de jaren heen heb ontdekt en die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.

Als klein meisje was ik vrolijk, ondernemend, creatief en verlegen. Een kind dat in stilte onafgebroken kon knutselen en tegelijkertijd haarfijn aanvoelde wat er om haar heen gebeurde. Ik had een hoofd vol plannen, maar ook met zorgen. Zorgen over mensen om mij heen die het moeilijk hadden. Zo min mogelijk opvallen en tegelijkertijd het zo goed mogelijk regelen voor iedereen leek mij de beste keuze.

Ik groeide op en liep tegen obstakels aan. Tjee, het leven was nog niet zo simpel als je wilt voldoen aan alle verwachtingen en het iedereen naar de zin wilt maken. Waar moest ik eigen gevoelens en behoeftes inpassen zodanig dat ik de ander niet tot last zou zijn? Ik kwam er niet uit en besloot dat niemand zou zien of weten wat er werkelijk schuilging binnen in mij. Om mezelf staande te houden ging ik me steeds verder verstoppen achter daadkracht, doorzettingsvermogen en perfectionisme.
Het kon niet uitblijven, dit overlevingsmechanisme keerde zich op een gegeven moment tegen me. Allerlei (fysieke) klachten werden zichtbaar. Ik kon er niet meer omheen: ik moest kijken naar wie ik echt was om een gezonde relatie met mezelf aan te kunnen gaan en van daaruit met anderen.

De intensieve zoektocht die volgde leverde me een nieuwe richting op die me hielp om het deel van mezelf dat ik had achtergelaten terug te vinden. Ik werd me ervan bewust dat ik andere kwaliteiten bezit die ik lange tijd had weggestopt waardoor ik niet tot mijn recht kwam. Het herontdekken van deze eigenschappen was de eerste kennismaking met wie ik daadwerkelijk ben. Hieruit groeide de onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en anderen.

Had ik dit allemaal als kind al geweten en ontdekt dan had ik niet de eenzaamheid gevoeld en misschien een ander pad gelopen. Had ik dan een andere bestemming gehad?
Een vriendin zei me laatst: “Het gaat in het leven niet om de bestemming, maar om de reis ernaartoe…” Wat een bevrijding! We zijn ons hele leven onderweg en reizen van doel naar doel. Uiteindelijk is de reis de bestemming.

Het wordt me steeds duidelijker dat dit de bedoeling is van de levenslessen die ik te leren heb. Focussen op elk moment dat je wordt aangereikt, het omarmen en waar nodig aangaan. Op die manier werd mijn grootste pijn mijn grootste kracht. Het is juist dit deel van mezelf waarmee ik kan aansluiten bij de kinderen die ik ontmoet binnen innerkidz. Het deel van mezelf dat op een dieper niveau deze kinderen kan aanvoelen, begrijpen en erkennen. Wat ben ik dankbaar dat ik een klein stukje mag meereizen en op mijn beurt deze kinderen een stukje kan laten meeliften op mijn ervaringen en ontdekkingen. Om zo de krachtige energiebron van alle aspecten die ik mezelf als kind had willen toewensen, kan inzetten om de kinderen die bij mij komen te begeleiden naar hun wezenlijke zelf. Hopelijk zal dit hun verdere reis in het leven wat verzachten en versterken….dan is mijn diepste wens vervuld.