Op mijn website heb ik in het kort beschreven hoe ik vanuit jarenlange werkervaring in het bedrijfsleven ben gekomen tot het begeleiden van kinderen. Rationeel bekeken zou je kunnen zeggen dat mijn carrière een onverwachte wending kreeg en ik een sprong in het diepe deed. Een weloverwogen keuze, dat wel. Om die te kunnen maken heb ik mijn hersenpan ten volle benut.

Luisteren naar mijn hoofd kan ik immers als de beste. Niet altijd met het beste resultaat. Door steeds dat hoofd al mijn vertrouwen te geven deed ik jarenlang waar ik niet echt gelukkig van werd. Oh, ik kon me aardig schikken naar Het Nieuwe Werken in een hypermodern kantoorpand met multimediale laptop. Dat hield ik best vol. Of beter gezegd, mijn hoofd hield dat vol. Mijn lichaam dacht daar heel anders over. Die had voor mij een niet te missen boodschap: luister meer naar je hart, daar liggen de antwoorden. Als je die onderzoekt kun je je weg vervolgen met nieuwe inzichten. Tja, dat is een mooie wijsheid, maar hoe werkt dat precies?

Het heeft even geduurd voordat ik ontdekte dat de innerlijke reis naar je hart een weg is die je niet zelf hoeft uit te stippelen. Dat is al voor je gedaan. Heerlijk, daar heb je je hoofd dus niet bij nodig. Dit betekent niet dat je achterover kunt leunen, wel dat je vertrouwen mag hebben. Een kwestie van overgeven, ook wel bekend als ‘go with the flow’. Luisteren naar mijn hart, erop vertrouwen én ernaar handelen…zo ziet mijn flow eruit.

Ineens zag ik mijn werkelijke kwaliteiten, mijn verlangens en dromen. Ik hoefde niet ver te zoeken, terug in de tijd was ver genoeg. Mijn innerlijk kind ontmoeten, in de ogen kijken en omarmen. Mezelf (opnieuw) leren kennen en ontdekken dat alles er al is. Gewoon zijn wie je bent. Heel gewoon en toch niet simpel. Het gaat niet van de ene op de andere dag. Ook niet zonder slag of stoot. Het heen en weer slingeren tussen gevoel en gedachten, tussen hoofd en hart is een boeiende tweestrijd. Al weet ik nu dat het mogelijk is dat mijn hoofd en hart op één lijn kunnen liggen. Wat een rust…

Mijn sprong in het diepe had een zachte landing. Het is misschien wel met die reden dat ik de mensen die op mijn pad komen graag wil opvangen. Ieder kind heeft zijn eigenheid die gezien mag worden, iedere ouder een eigen verhaal dat verteld mag worden. En de sprong hoeft niet groot te zijn. Ik zie kinderen en ouders kleine sprongetjes maken naar groot geluk. Welke sprong durf jij te wagen..?